تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم

تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم

تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم

انتخاب گریس مناسب برای یک کار مهم مستلزم محدود کردن انتخاب ها بر اساس آنچه در برنامه خاص شما بهترین عملکرد را دارد. اکنون همه کاربردها یکسان هستند و انتخاب همه گریس ها برای هر موقعیتی مناسب نیستند. در دنیای گریس، دو انتخاب پرطرفدار لیتیوم کمپلکس و گریس سولفونات کلسیم هستند. کدام یک بهترین انتخاب برای برنامه شما خواهد بود؟ حال با هم به تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم می پردازیم.

برای اینکه بتوانید بهترین انتخاب گریس مناسب را برای کار خود داشته باشید، باید بدانید که برای انجام چه کاری گریس نیاز دارید. نه به معنای “من باید مطمئن شوم که تجهیزاتم از بین نمی روند”. ما بیشتر در امتداد خطوط خاصی از کارهای روانکاری که دارای مشکلات ذاتی مانند دمای بالا یا قرار گرفتن در معرض آب هستند فکر می کنیم – مشکلاتی که هر گریسی استفاده شده در آن باید بتواند بر آنها غلبه کند.

آیا بهترین گریس برای کار شما گریسی است که در دماهای بالاتر بهترین عملکرد را داشته باشد؟ اونی که از شستشوی آب خراب نمیشه؟ کسی که به فشار شدید بهترین پاسخ را می دهد؟ ترکیبی از همه اینها؟ یا حتی چیز دیگری؟ اصلا سوال اینچاست که تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم در چه چیزی می باشد؟

هنگامی که به چیزی که فکر می کنید به گریس نیاز دارید تا در آن خوب عمل کنید، دست یافتید، باید بدانید که چگونه این توانایی در مشخصات گریس منعکس می شود. چگونه متوجه می شوید که تفاوت گریس کمپلکس لیتیوم در محیطی با دمای بالا بهتر از گریس سولفونات کلسیم است یا خیر؟ یا محیطی با رطوبت بالا؟

خوشبختانه، اگر می دانید کجا باید جستجو کنید، همه این اطلاعات برای یافتن وجود دارد. بیایید به چند ویژگی مهم نگاهی بیندازیم که ممکن است به شما در تصمیم گیری تفاوت گریس لیتیوم و گریس کلسیم، دو محبوب ترین گریس اسب کار چند منظوره دنیای روانکاری کمک کند.

ویژگی های دمای بالا

اینها با آزمایش نقطه ریزش و عمر دمای بالا مستند شده اند. نقطه سقوط رایج ترین اندازه گیری است که خواهید دید. تعریف نقطه ریزش دمایی است که در آن گریس از حالت نیمه جامد به حالت مایع می رسد – دمایی که در آن گریس به اندازه ای سیال می شود که بتواند چکه کند. نقطه افت، حد بالای دمایی را نشان می دهد که در آن گریس ساختار نیمه جامد خود را حفظ می کند. این حداکثر دمایی نیست که در آن گریس ممکن است استفاده شود (که همیشه کمتر است). حد کارکرد بالایی برای یک گریس معمولاً 100 تا 150 فارنهایت کمتر از نقطه ریزش توصیه می شود.

برای اینکه گریس تغییر حالت دهد، یک چیزی که باید اتفاق بیفتد این است که ماتریس صابون باید خراب شود و تجزیه شود. بنابراین به ما می گوید که نوع غلیظ کننده هایی که برای ساخت گریس استفاده می شود تعیین می کند که نقطه ریزش آن چقدر است. کلسیم، لیتیوم، آلومینیوم، باریم، پلی اوری، حتی خاک رس – گریس های ساخته شده با این نوع غلیظ کننده ها را خواهید دید. و برخی از این موارد در دماهای بالاتر به طور قابل توجهی نسبت به سایرین برتری دارند.

گاهی اوقات ممکن است دو گریس را مشاهده کنید که ممکن است شبیه به هم به نظر برسند – برای تشخیص تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم اولین مورد از چیزی که به عنوان “صابون ساده” شناخته می شود ساخته می شود. آنها یک اسید چرب گرفتند و آن را با یک هیدروکسید فلزی (در این مورد، هیدروکسید کلسیم) واکنش دادند تا یک صابون کلسیم ساده را تشکیل دهند که برای ساخت گریس استفاده می شود. 

اما آنها می توانند همان اسید چرب و همان هیدروکسید فلز (هیدروکسید کلسیم) را مصرف کنند، اما این بار یک “اسید کمپلکس آلی با زنجیره کوتاه” اضافی اضافه کنند. اکنون در این مثال، یک صابون کمپلکس کلسیم دریافت می کنید. و این مهم است زیرا گریس های ساخته شده از این مجتمع های صابون خواص بسیار بهتری در دمای بالا دارند.

هنگامی که دو گریس اسب کار چند منظوره ما، کمپلکس لیتیوم و سولفونات کلسیم را با هم مقایسه می کنیم، گریس های کلسیمی به دلیل خواص کمپلکس صابون خود، در تست نقطه ریزش کمی بهتر عمل می کنند. گریس لیتیوم معمولی در حدود 350 درجه فارنهایت کاهش می یابد. مراحل کمپلکس لیتیوم تا 500 درجه فارنهایت کاهش می یابد. اما گریس های سولفونات کلسیم می توانند حتی فراتر رفته و به 600 درجه فارنهایت نزدیک شوند.

این 100 درجه در نقطه افت اضافی برای گریس های سولفونات کلسیم به معنای 100 درجه اضافی در محدوده دمای کارکرد موثر است که می تواند یک مزیت واقعی برای بسیاری از کاربران صنعتی باشد.

برشی و پایداری مکانیکی

در برگه مشخصات، ممکن است در فواصل زمانی مانند 10000 و 100000 ضربه مشاهده کنید. اینها آزمایش‌هایی هستند که پایداری برشی – یکی از ویژگی‌های اساسی هر گریس را نشان می‌دهند. گریس باید قوام خود را در شرایط برشی بالا در مدت زمان طولانی حفظ کند تا بیشترین تاثیر را داشته باشد.

بنابراین آنها از تست ASTM D217 برای ثبت چگونگی تغییر ضخامت گریس در طول زمان استفاده می کنند. آنها یک نمونه از گریس را در یک دستگاه قرار می دهند و آن را 60 ضربه و سپس 10000 ضربه و سپس 100000 ضربه کار می کنند. و ضخامت گریس را در هر نقطه تست می کنند تا ببینند چگونه تغییر می کند. هرچه این تغییر در تعداد کمتر باشد، گریس پایداری برشی بیشتری از خود نشان خواهد داد. یک گریس پایدارتر در طول زمان در معرض استرس طولانی مدت کمتر رقیق می شود و این همان چیزی است که شما می خواهید.

برای یک گریس کمپلکس لیتیوم، نمره معمولی در این تست ممکن است حدود 30 باشد. اگر گریس درجه 2 باشد، ممکن است با نمره ضخامت مثلاً 280 شروع شده باشد (قرار دادن آن در وسط محدوده برای گرید 2 گریس). پس از 100000 ضربه، امتیاز ممکن است به 310 تغییر کرده باشد (افزایش 30)، که به سختی در محدوده ابتدایی درجه 1 است. بنابراین گریس از درجه متوسط ​​​​2 به درجه ضخیم 1 تغییر کرد. این قابل قبول است، اگر ایده آل نیست

برای گریس سولفونات کلسیم، تغییر امتیاز آنها کمتر از 20 واحد غیر معمول نیست. گریس 280 درجه 2 ممکن است به جای 310 فقط به نمره 295 یا 300 تغییر کند. گریس های سولفونات کلسیم پایداری برشی بیشتری نسبت به گریس های کمپلکس لیتیوم از خود نشان می دهند. و این بدان معناست که آنها تحت فشار، برای مدت طولانی تری، نسبت به گریس های لیتیومی مقاومت می کنند.

پایداری اکسیداتیو یا از دست دادن اکسیداسیون

ما می دانیم که به ازای هر 20 درجه فارنهایت افزایش دما به بالای 200 تا 250 درجه فارنهایت، شاهد دو برابر شدن سرعت اکسیداسیون یک گریس هستیم. همچنین می دانیم که بسیاری از سناریوهای روانکاری دمای ثابتی بالاتر از آن دارند. اگر گریس نتواند در برابر اکسیداسیون مقاومت کند، سفت می شود و زودتر کیک می شود، که روغن پایه را از بین می برد و خاصیت ضد سایش آن را غیرفعال می کند. همانطور که در این نوع آزمایش مستند شده است، گریس بهتر، پایداری اکسیداتیو برتری را نشان می دهد.

خود آزمایش با قرار دادن یک نمونه گریس در معرض psi معین اکسیژن در یک محفظه مهر و موم شده برای مدت زمان کنترل شده انجام می شود. اگر اکسید شود، گریس با اکسیژن واکنش داده و مقداری از آن را بالا برده و باعث افت فشار psi می شود. هرچه تغییر فشار psi کمتر باشد، گریس کمتر با اکسیژن واکنش نشان می دهد (بهتر).

ما شاهد بسیاری از گریس‌های کمپلکس لیتیوم بوده‌ایم که پس از 500 ساعت قرار گرفتن در معرض آزمایش، حدود 10.0 psi افت می‌کنند. از سوی دیگر، گریس‌های سولفونات کلسیم وجود دارند که می‌توانند دوبرابر (1000 ساعت) طول بکشند و تنها به 8.0 psi کاهش می‌دهند. این بدیهی است که ارجح است.

سازگاری

گریس در ابتدایی ترین اصطلاح خود روغن سنگینی است که با مقدار کافی صابون (محصول یک اسید + باز) مخلوط می شود تا رشته ای و چسبناک شود و در صورت استفاده در قسمت هایی مانند یاتاقان ها یا قطعات متحرک با سرعت بالا در جای خود باقی بماند.

اما متاسفانه همه صابون ها با هم سازگار نیستند. به این ترتیب، این واقعیت هنگام معرفی گریس به ناحیه‌ای که قبلاً گریس‌کاری شده است و ممکن است بقایای کاربرد قدیمی هنوز در جای خود باشد، ضروری است. اگر یک نوع گریس ناسازگار معرفی شود، فعل و انفعالی وجود دارد که منجر به جدا شدن صابون و روغن می شود و باعث نشت روغن می شود. در نتیجه ممکن است اتفاقات بدی بیفتد.

این تعامل یک مسئله بزرگ برای عناصری مانند بسته های بلبرینگ است. اگر گریس ناسازگاری اضافه شود، بسته به استفاده از دستگاه، روغن می تواند با سرعت بالقوه سریع از بسته یاتاقان نشت کند.

گریس کمپلکس لیتیوم و گریس سولفونات کلسیم هر دو مزیت سازگاری با یکدیگر و بسیاری از انواع دیگر روان کننده های گریس معمولی را دارند. تنها کلاس هایی که با کمپلکس لیتیوم و گریس سولفونات کلسیم ناسازگار هستند، گریس سنتی مبتنی بر پلی اوره و گریس رسی بنتونیتی هستند. سولفونات کلسیم نیز با گریس کمپلکس کلسیم ناسازگار است.

پس از بررسی تمام این اطلاعات، از مقایسه گریس های چند منظوره کمپلکس لیتیوم و سولفونات کلسیم چه می آموزیم؟ ما متوجه شدیم که اگرچه اینها در مورد گریس های چند منظوره گزینه های عالی هستند، گریس های سولفونات کلسیم در سه زمینه مهم عملکرد بهتری دارند:

  • نقطه سقوط
  • پایداری برشی
  • مقاومت اکسیداتیو

این بدان معناست که می‌توانید از گریس‌های سولفونات کلسیم در دمای عملیاتی بالاتر استفاده کنید، در حالی که در مقایسه با گریس‌های کمپلکس لیتیومی محبوب‌تر، برای مدت زمان طولانی‌تری در برابر استرس مقاومت بهتری دارند.

وقتی گرد و غبار می نشیند

پس وقتی گرد و غبار نشست، از مقایسه گریس های چند منظوره کمپلکس لیتیوم و سولفونات کلسیم چه می آموزیم؟ 

ما متوجه شدیم که در حالی که هر دوی اینها انتخاب های خوبی برای گریس های چند منظوره هستند، گریس های سولفونات کلسیم در این سه حوزه نقطه ریزش، پایداری برشی و مقاومت اکسیداتیو عملکرد بهتری از خود نشان می دهند. این بدان معناست که می‌توانید از گریس‌های سولفونات کلسیم در دمای عملیاتی بالاتر استفاده کنید، و می‌توانید انتظار داشته باشید که گریس سولفونات در شرایط استرس برای مدت زمان طولانی‌تری نسبت به کمپلکس لیتیومی محبوب‌تر، بهتر نگه داشته شود.

نتیجه

حالا که با هم تفاوت گریس لیتیوم و کلسیم را متوچه شدیم نتیجه گیری را به شما می سپاریم که با توجه به شرایط کاری شما انتخاب کنید که کدام یک از اینها بهتر است…

گریس یک روان کننده حیاتی است که در بسیاری از کاربردها، از یاتاقان های موتور الکتریکی گرفته تا چرخ دنده های باز، بلبرینگ چرخ ها تا اتصالات CV و حتی صنایع کشاورزی و ساختمانی استفاده می شود. چنین کاربردهایی می‌توانند ماشین‌ها را در محیط‌های شدید گرما و گرد و غبار، در وسط معدن یا دماهای زیر صفر مانند فریزر یا حتی روی یک تراول ماهیگیری در اقیانوس اطلس ببینند.

همانطور که کاربردها، شرایط و محیط های زیادی وجود دارد، انواع مختلفی از گریس ها و مارک ها نیز وجود دارد. برای انتخاب محصول مناسب باید تمام الزامات را در نظر بگیرید. در حالت ایده آل، این عوامل را با یک متخصص روانکار در میان بگذارید تا به شما در تعیین گریس مورد نیازتان کمک کند.

اگر علاقه مند به دستیابی به حداکثر بهره وری در عملیات صنعتی و تولیدی خود و کسب اطلاعات بیشتر در مورد طیف وسیعی از روغن های صنعتی سانا شیمی البرز هستید، توصیه می کنیم با کارشناسان ما در ارتباط باشید.

دیدگاهتان را بنویسید

منو اصلی

Call Now Button